Często zbytnia nieśmiałość lub narzucony sobie zbyt wysoki samokrytycyzm stają się powodem, dla którego wielu młodych artystów rzuca swoje rzemiosło. Chcemy pomóc właśnie takim jak Ty i obiecujemy Ci ze swojej strony by Twoje dzieła czytało jak najwięcej osób. Przekonaj się o tym, zamiast chować do domowej szuflady, publikuj.
Hubal
Hubal
Gdy niebo czarne krzyże przywdziały,
Major Dobrzański uszedł w las cało.
Hubal zrośnięty z siodłem nie złożył broni,
Jak lis wymykał się z sideł pogoniom.
Nie bacząc na przeważające siły,
Dzielne jego szwadrony Niemca gromiły.
Dręczył jak wrzód hitlerowskie odziały,
By odpoczynku nigdy nie doznały.
Jedyny wódz, co nie znał smaku porażki,
Mylił pościgi go, gdy napierały, odskoczył i raził.
Nękał wroga zasadzkami w dzień i nocy,
Choć kaemy i czołgi śmiercią koszą.
Konni tonąc w lasach przez zagajniki się przebijali,
By wypłynąć w miejscach niespodziewanych.
Zazdrosne o sławę co za wodzem kroczy,
Kule dosięgły Hubala w ósmym miesiącu wojny.
Ukryta przez Niemców bohatera mogiła,
Wciąż strasząc wroga z honorem spoczywa.
Biały orzeł, legenda na końskim grzbiecie,
Jak duch postrach wśród najeźdźców niesie.
Wędrowiec
-
-
Poetica.art.pl
-
Działy
Przesłanie komentarza oznacza akceptację Regulaminu. Poetica.Art.Pl nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zamieszczone materiały w działach portalu!
Projekt i realizacja: Grupa FlexMind