osacza mnie małostkowość
unieruchamia ranga słów
krok stawić naprzód próbuję
sercem miłować znów
lecz tylko w noc grafitową
brawurowy wznoszę mur
krzyczy wokoło materia
i pęka mój nikły heroizm
sama w alienacji brnę
zanika wola kontroli
satynowy pomnik płowi
głęboka pustka
już nie czuję rytmu serca
horrendalny siły brak
nie widać oczu ni ust
przyjaznych
słów gorzki smak
i tępe spojrzenia
zuchwale kalą twarz
samotny byt
choć nigdy nie był sam
zabierz go nękam
do stóp Twoich ran
żebrzące usta otul
ramionami pocieszenia
aby doznały co umysł zna
wyzwól z kajdan zwątpienia
niechaj dzieje się
wola Twa