Boski widoku: uciemiężonego i wyzutego z władania swą wolą
   miłego sercu matki niemowlęcia
   - nie daj zamienić się żadnym zaklęciem w ognisko światła,
   urojeń gamę lub barw rozlewisko,
   bo zaprzepaścisz w sobie wszystko.... wszystko.....

   Bo cóż jest milszego od ust niemowlęcia
   w ślicznym uśmiechu zaróżowionych
   i cóż weselszego niż oczu małych dwoje,
   bezwiednie niby - lecz w ciebie wpatrzonych

   Milszego sercu nie znajdziesz obrazu,
   choć barwę słońca, światło będziesz mnożyć,
   choć chęć przyjdzie poznać głębię oceanu
   przy kołysce staniesz - gdy oczy otworzy.
   Mały człowieczek,rączek małych dwoje,
   główeczka śliczna z krótkimi włoskami...
   widoku tego nie zastąpią roje pszczół pracowitych....

   Mówiąc między nami: to dobrze Boże, żeś człowieka stworzył
   po to by rodzić mógł następnych ludzi,
   żeś to wymyślił: zawsze ludzi dwoje
   łączy najsilniej nowy, mały ludzik.