(1921-) polski poeta, dramatopisarz, prozaik. Jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy współczesnych. Naukę w szkole średniej musiał przerwać (1938) z powodów materialnych. 1939-1943 pracownik fizyczny. 1943-1944 w oddziałach partyzanckich Armii Krajowej, redaktor konspiracyjnego czasopisma Czyn Zbrojny. 1942 ukończył tajny kurs szkoły podchorążych. Po wyzwoleniu uzyskał świadectwo maturalne i 1945 rozpoczął (nie ukończone) studia na historii sztuki Uniwersytecie Jagiellońskim. 1947 przeniósł się z Krakowa do Gliwic, od 1968 zamieszkał we Wrocławiu. Debiutował jako poeta w przedwojennej prasie młodzieżowej. Już pierwszy zbiór poezji Różewicza Niepokój (1947) zwrócił uwagę wyrazistością prezentowanych doświadczeń wojennych i nowatorstwem formy. W całej poezji Różewicza brzmi tragizm osamotnionej jednostki, zagubionej w powojennym świecie zdominowanym przez widmo masowej śmierci, okrucieństwa, obojętności i cywilizacyjnego uniformizmu. Bohater jego wierszy jest osobowością zagrożoną dezintegracją i powszechnym chaosem. W 2000 został laureatem Nagrody Wielkiej Fundacji Kultury za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury. Jego zbiór Matka odchodzi został uhonorowany NIKE 2000 - literacką nagrodą za najlepszą książkę roku.