Nie jesteś wart mych wierszy, choć byłeś dla mnie najpierwszy,
wspomnień co szarpią mym sercem,
choć ciebie już nie ma tu wcale,
"twój portret"...... chciałam ocalić, a teraz próżne me żale....

                                                    bo....
chociaż znałam twoje usta i umiałam ciebie na pamięć
teraz goni za mną pustka a w mym sercu ciągła zamieć....
dobrze znałam twoje ręce, wsłuchiwałam sie w twe słowa,
mówiłes mi: najważniejsza...brylantowa

                                                   a teraz
naprawde jaki byłes nie wie nikt, ta prawda mi potrzebna wszak,bo ty
choć nie ma ciebie już od paru lat - masz wielki wpływ na nasz świat
jaki  był tata? kochał nas? czemu go nie ma? - pytań rój
niedokończony.................................... jest więc portret twój