Nie potrzebuję już ni ciebie,
   ni żadnych twoich słówek złudych,

   obietnic nigdy nie spełnionych,
   bukietów kwiatów (choć przecudnych).

   Nie trzeba mi już oddychania, bo
   cierpię z rana i z wieczora

   bez ciebie życia nie ma przecież,
   może już na mnie też jest pora....

   Zabiorę tylko parę wierszy,
   tak bardzo kiedyś je lubiłeś

   i pójdę gdzieś do Abrahama, bo
   żyć bez ciebie nie mam siły!