Sprawa, co zwłoki nie cierpi żadnej

Dawno Wójtowi sen z powiek spędza

List do struktury najbardziej władnej

W osobie samej Proboszcza księdza

Wójt ten odbierał szlif urzędniczy

W przybytku wspólnym „Pod kłosem złotym”

Bogactwo ducha z ojca dziedziczy

Tak, jak o wszystkich ksiądz wie i o tym

- Trudno, toż jestem przedstawicielem

I mnie wybrali moi rodacy

To, że nie często goszczę w kościele

Jest jeno skutkiem ciężkiej mej pracy

Podjął Wójt w prawdzie już kilka kroków

Częściej kościelne odwiedzał ławy

Jednak za sprawą Proboszcza wzroku

List mógł załatwić lepiej te sprawy

Proboszcz tuzinem szpaków karmiony

Błędnie odczyta rdzeń mego planu

W odwecie rzuci słowo z ambony

I w diabły pójdzie verbum humanum

Jak postanowił, tak uczynił

- Wielce szanowny nasz Ty pasterzu

Dodał zawijas swój wyuczony,

Który zakończył wprost na talerzu

Zbroczywszy mankiet szprotem wędzonym

- Cnót wielorakich nasz Ty przykładzie

Autorytetu dajesz wyrazy

Ascezą w nocy, skromnością na dzień

Przyjmij szacunku mego wyrazy

Choć w cukrowaniu nie był najgłupszy

I przeznaczenie znał wazeliny

Poczuł, że we łbie robi się grubszy

Od tytułowej tej plątaniny

Pogryzł już pióra fragment pokaźny

Nic to, że głowa pęka z niemocy

Gdy pisać zaczął dzień był wyraźny

Sedna nie dotknął, aż do północy

- Treści, ach treści spłyń na mnie proszę-

Zaklinał wenę Wójt na kolanach

- Nie dość, że babrać się w tym nie znoszę

Przyjdzie mi pisać chyba do rana

Lepsza by była chyba pocztówka

Bo jeśli wątek listu formalny

Sądzisz przez pryzmat treści nagłówka

Odbiór przekazu będzie fatalny

Miejsca zostało na podpis nagi

Westchnął z tonacją iście niewieścią

Oto jest przykład, już nie przewagi,

Ale tryumfu formy nad treścią