Wśród płaczu, lamentów obnażona leży

Matka Dwojga Narodów krwią swych synów broczy

Cóż jej z karczemnych krzyków, z tysiąca pacierzy

Gdy prócz zaborczych szponów rak jej wnętrze toczy

Nie podoła, nie wstanie, wedle świata skona

Bo w jej łonie brat bratu utrąca ramiona

Waść im dłuższy ma surdut, dłuższe w czapce pióra

Ciąć zardzewiałą szablą każdy gotów przeto

Im częściej gębę utrze, lepiej zawżdy wskóra

Toż zamach na swobody! Na LIBERUM VETO

Jakże mogą wsze stany wolności dnia dożyć

Gdy łatwiej niźli gardło Wielki Sejm położyć?