Czy ty wiesz gdzie mieszka wiersz, co się
w bólu rodzi, w męce - tam gdzie nikt
już nie przychodzi, nie ma światła
i łzę za łzą roni serce...

Czy ty znasz ten głębin mrok, co
umierać każe i wyć do księżyca,
z bezsilności ust i rąk wypełza
jak potworna zamartwica...

Czy ty umiesz ten wiersz pokochać
przytulić go jakby był twój
własny i zadumać się i wyć do księżyca
otulając mnie nitką empatii...