(1903-1939) polski poeta i prozaik. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego pracował przez wiele lat w tym zawodzie, uzupełniając wykształcenie w Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, gdzie przeniósł się z rodzinnego Lublina. Działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego, redaktor pism dla dzieci Płomyk i Płomyczek, następnie sekretarz redakcji Pionu oraz pracownik działu literackiego Polskiego Radia. Zginął we wrześniu 1939 w czasie bombardowania Lublina. Wybitny poeta tzw. drugiej awangardy, tomiki poetyckie: Kamień (1927), dzień jak co dzień (1930), ballada z tamtej strony (1932), w błyskawicy (1934), nic więcej (1936), nuta człowiecza (1939). Piewca sielankowej wsi i prowincji, a jednocześnie wyraziciel katastrofizmu. Nawiązywał do wizjonerstwa romantyków oraz do symbolizmu. Jego inspiracją był folklor, zwłaszcza jego muzyczność. Pisywał jednoaktówki i słuchowiska radiowe. Pionierski tłumacz T.S. Eliota i J. Joyce'a (fragment Ulissesa).