(1922-1951) polski prozaik, poeta, publicysta. Maturę uzyskał na tajnym komplecie - w okresie okupacji. Udział w konspiracyjnym życiu kulturalnym lewicującej młodzieży. 1943 aresztowany i wywieziony do Oświęcimia, następnie m.in. w obozie Dachau-Allach. 1946 powrócił do kraju, ukończył polonistykę w Uniwersytecie Warszawskim. Członek Polskiej Partii Robotniczej. Praca w Polskim Biurze Informacji Prasowej w Berlinie. Czołowy publicysta Nowej Kultury. Rozczarowany ówczesną rzeczywistością, popełnił samobójstwo. Jeden z głównych przedstawicieli literatury pokolenia wojennego (pokolenie Kolumbów). 1942 debiut cyklem wierszy Gdziekolwiek ziemia. W poezji obozowej (Imiona nurtu) oraz w opowiadaniach Pożegnanie z Marią i Kamienny świat (1948) wyraził tragizm i poniżenie "epoki pieców" oraz głęboki kryzys tradycyjnych wartości humanistycznych, oskarżony z tego powodu o nihilizm. Później uległ uproszczeniom realizmu socjalistycznego, m.in. Opowiadania z książek i gazet (1949). Utwory zebrane (tom I-V 1964). Nagroda Państwowa II stopnia (1950).