Boleję

Będę zapewne za słowa swoje wyklęty

A imię moje głęboko w ziemi zakopią

Jak wielu większych ode mnie ludzi talenty

Opluwszy jadem, ku przestrodze innych skropią

By zgniły – zwać je będą utopią

I usta me namaszczą swą wielką mądrością

Bo słowem najczystszym chorobliwie się brzydzą

Jak grzechem człowieczym, jak prawdy mej nagością

Nie popłynę w tym nurcie, imię me wyszydzą

Bom nikim – i takim wciąż mnie widzą

I mdli mnie, gdy głowy pochylają nad rzeczą

A słuszność sprawy wielką malują debatą

Jak ogniem palone troskliwą swoją pieczą

Opatrzą ludzkie słowo pewną sądu kratą

Na wieki – okryją mroku szatą

Boleję, że to w moim kraju ukochanym,

W którym słuszność pióra rzadko bywa uznana

Równie boleśnie przez wojny wielkie targanym

Co przez wyroki z ust wszechmogących kapłana

Bo prawdę – słuszniej pchnąć na kolana